"Ҳеч тўхтамасдан ҳаракат қилуб турғон вужудимизга, танимизга сув-ҳаво не қадар зарур бўлса, маишат йўлида ҳар хил қора кирлар ила кирланган руҳимиз учун ҳам шул қадар адабиёт керакдир. Адабиёт яшаса — миллат яшар".     Абдулҳамид Чўлпон

ХУРШИДА

Ўқилди: 513

Хуршида Қўчқорова 1967 йил 24 октябрда Андижон вилоятида зиёли оилада таваллуд топган.
Хуршиданинг “Алдамчи тонглар”, “Сиғмагай жисмим жахонга”, “Изҳор”,”Тажалли”, “Самойинур” сингари китоблари нашр қилинган.
Айни пайтда Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси вилоят бўлимини бошқариб келади.

 

 

 

 

***
Эй қуёш, беркин, бугун толе кулиб ёғду сочар,
О муҳаббат, шодмон гул, андалиб ёғду сочар!

Осмондек тозаю соф, ой каби барно гўзал –
Суврати ҳам сийрати жонни олиб, ёғду сочар.

Ошиқар манзил сари тошларга бош урганча сой,
Дилни фориғбол этиб, шовқин солиб, ёғду сочар.

Маст этар ҳар бир гиёҳи кўҳна Зомин тоғининг,
Арчазор эркин нафас бирла елиб, ёғду сочар.

Инжа туйғуга ҳаловат қайда, кўнгил маҳлиё,
Хуш ҳаво эъжозидан ҳайрон қолиб, ёғду сочар.

Бахту омад боғида гул очса Хуршида магар,
Андалиб оҳи ёнар, ҳолдан толиб, ёғду сочар.

2017 йил 6 июль. Зомин.

***
Хабар бер, қайдасан, оби ҳаётимсан,
Юракка куч бағишловчи баётимсан.

Жаҳоннинг ғамлари ортимдан эргашса,
Кураш майдонида енгилмас отимсан.

Кўнгил ҳажр элида оҳу фиғон этмиш,
Билиб қўйки ўзинг таскин-нажотимсан.

Хаёлингсиз ҳаловат не билолмасман,
Тилаклар кўшкида учқур қанотимсан.

Ғазал битдим, висолинг орзу айлаб,
Ғазал уммонида сузган саботимсан.

2017 йил, 7 июль. Зомин

***
Аё, дўстим, ишончимни бериб сенга хато қилдим,
Сара сўзларни маржондек териб сенга хато қилдим.

Насим эрдим, ғубор этдинг, дилим мажнуншиор этдинг,
Мурувват қайда, бошимни уриб сенга хато қилдим.

На истарсан баён айлаб, пушаймонлиғ аён айлаб,
Синоат мулкида етмай туриб сенга хато қилдим.

Увол ўлди иноят ҳам, итоат ҳам, ишорат ҳам,
Умидим ҳосилин эрта ўриб сенга хато қилдим.

Ўтинчим: ошкор этма, забун Хуршиданинг ҳолин,
Ўзимни, минг алам, лойиқ кўриб сенга хато қилдим.

2017 йил, 8 июль. Дўрмон.

***
Вужудим титрагай ҳижрон деган дард изтиробидан.
Ғурурим ерни ўпгай қадр элин ожиз хитобидан.

Юрак қул бўлди ёлғонга, ҳақиқат ёнида кўрдек,
Ҳамон кўз юмса у найлай, асил ишқинг китобидан.

Хатолар тухмини боғингга эктирдинг мени авраб,
Улар авж олса, деб тинмай сочарсан ҳийла обидан.

Сенга икки жаҳонимни этай ҳадя, мурувват қил,
Азиз исмимни асра юз қароликлар итобидан.

Керакмас, ол, умидимни, фақат тинчимни қайтар, бас,
Кўнгил уздим бугун мутлақ муҳаббат моҳтобидан.

***
Сўз очсанг гар муҳаббатдан сўз очгил,
Гўзал туйғу, садоқатдан сўз очгил.

Етар энди, жудоликдан гапирма,
Висол они – ҳаловатдан сўз очгил.

Туташмас тоғ ила тоғ дерлар аммо,
Туташ диллар – нафосатдан сўз очгил.

На даркор эртагинг менга, азизим,
Ёруғ толе – саодатдан сўз очгил.

Кичик ташвишларни четга сургил,
Улуғ ният – маҳобатдан сўз очгил.

Дема камёб меҳри бу жаҳоннинг,
Мурувватдан, саховатдан сўз очгил.

Замин етмас эса қадрингга, эркам,
Сени суйган самоватдан сўз очгил.

Ишонч отин қувиб, Хуршида толмас,
Камолатдан, балоғатдан сўз очгил!

***
Аламларга тузоқ безовта бу дил,
Қувончлардан йироқ безовта бу дил.

Магар ҳолимни сўрмассан, демакким,
Хаёлинг жам, бироқ безовта бу дил.

Муҳаббат боғида кезгай паришон –
Сару пойи сўроқ – безовта бу дил.

Фироқинг тийра этмишки, дуода,
Тилак йўллайди оқ, безовта бу дил.

Қаноат қил, умид узгайдир охир,
Яшар дунёда тоқ безовта бу дил.

Табассуминг дема, Хуршида, ёлғон,
Ахир минг бир қуроқ безовта бу дил.

***
“Дил ўғрилари ичра энг уддабурон сенсан”,
Бас, жабру ситам қилма, жисмимдаги жон сенсан.

Ғафлатда сара ҳислар муз янглиғ эди, не тонг,
Қиш чоғидаги нури хуршиди жаҳон сенсан.

Ўт ёқдинг-у кўнгилга, ошуфта этиб, сўнгра
Дил дардига айланган ташвиши калон сенсан.

Юз бурса агар мендан розимни билиб олам,
Жаннатга томон бошлар ул роҳи ниҳон сенсан.

Ҳар кимда хато бўлгай, беайб Худо дерлар,
Минг шубҳа-алам бирла пайдои гумон сенсан.

Жабринг ўтибон жоннинг бор тоқати тоқ ўлди,
Дил ўғриси, дил ичра як дона, ишон, сенсан!

***
“Ишқингни асрамоқ – кўнгил вазифаси!”
Тутқунлик илкида ҳислар зарифаси!

Сол бир келиб назар, номингни шарҳ этар,
Умрим китобининг ҳар бир саҳифаси.

Мадҳингни сўзлабон ёш-қарига, нетай,
Ҳушёрлар элин бўлдим латифаси.

Дил тубида ёниб бахш айладинг умид,
Сен ваъда шоҳининг содиқ халифаси.

Йўқ, бу вазифамас, Ҳақ амридир, ишон –
Хуршида ишқ элин ожиз, заифаси.

***
Кўкда булут йиғласа кун кулмагай,

Меҳнати соз элга алам келмагай.

Шубҳа-гумон айласа кўп жабрини,
Васл уйида ташна кўнгил тўлмагай.

Дилни очиқ тутмаса ҳамдардига,
Бил-ки, йигит сўзида лафз ўлмагай.

Айбини беркитса киши фойда йўқ,
Ойни этак бирла ёпиб бўлмагай.

Кимни агар яхши эди деса халқ,
Икки жаҳон умр гули сўлмагай.

***
Талотўп бу жаҳонда дилимни қўйма якка,
Ёруғликни фақат сен сололгайсан юракка.

Муаллақ қолса меҳрим агар еру самода,
Жами ғам тоши армон бўлиб теккай куракка.

Гуноҳи катта бўлгай, ўтинчим: бузмагин ҳеч –
Умидим қушлари ин қуриб олган теракка.

Ишончим кўприги мўрт, анга, бас, арра солма,
Нетайки ўхшар ишқим мисоли нокеракка.

Ахир булбул фиғони фақат булбул ғамида,
Беролмас зарра таскин мусича, сору ҳакка.

***
Фиғонким, гавҳарим денгизга чўкмиш,
Ғурурим ерга ҳасрат тухмин экмиш.

Кўзимнинг ёшини беркитса тунлар,
Саҳар васлингни излаб нола чекмиш.

Сира кор ўлмади розим баёни,
Ёқамни минг алам-армони сўкмиш.

Сенга бахш этди бор имконини дил,
Сенинг миннатли нонинг сувга бўкмиш.

Улуғ меҳру вафони қадр этолмас
Кишини тоабад ишқ аҳли сўкмиш.

***
Айлагил бир бора кўнгилга карам,
Тийғ ила келганда ташвишу алам.

Гоҳ ҳақ, гоҳи хато сўз дастидан
Дод этар бечора қоғозу қалам.

Олмагай тан чиқмаган жондан умид:
Тунга гул юзин очар минг бир санам.

Бу жаҳон – ёлғонлигин ким билмагай,
Содда дил сенга ишонгай ложарам.

Лафзида собитлиги чин-рост эрур,
Бўлмагай Хуршида ғафлатга қарам.

***
Суянчим – булбулу гуллар, чаманларга улоқтирсанг,
Топурман ризқ, тупроғим томонларга улоқтирсанг.

Бу дунё кенгайиб қолгай, бўлур байрам кеча-кундуз –
Қувончингга шерик қоши камонларга, улоқтирсанг.

Садоинг чиқмагай асло юракка санчавер тийғинг,
Бўлурман ошно ранги сомонларга, улоқтирсанг.

Замин яйратмаса ўз бағрида юрмам аросатда,
Берурман йўл чиқиб четга ёмонларга, улоқтирсанг.

Гар истарсан, чўкай майли сенинг наҳри фироқингга,
Умидим кўзини тикмам омонларга, улоқтирсанг.

Дема, Хуршидани бадном қилгай бедаво ишқи,
Битилгай исми балким жовидонларга, улоқтирсанг.

***
Юракда асил, деб, муҳаббат, ишонтир,
Чекинмайди асло матонат, ишонтир!

Ютолмайди ишқим жафолар наҳанги,
Бақога қолур деб садоқат, ишонтир.

Адашсин ситамлар тополмай маконин,
Дилингда мужассам шафоат, ишонтир.

Сўз очма, юз очган гулингдан, ва лекин
Менингсиз этиб минг шикоят, ишонтир.

Ахир дил иборат фақат бир ўриндан,
Қилурман куну тун ибодат, ишонтир!

Йўлим айри, не ғам, висолинг уйидан,
Худодан кутарман иноят, ишонтир.

Ишонгил, ишончим берур жон юракка,
Муҳаббат асил деб ниҳоят ишонтир!

***
Ёлғонга кўнгул бердиму хор айлади бу ишқ,
Ташвишини қалбимда ҳазор айлади бу ишқ.

Бас, ҳажру алам жабрини бисёр қилурсан,
Гул ҳусни жамол олдида зор айлади бу ишқ.

Тун-кеча фироқ ўтида дод этса бу жоним,
Ҳар тонгда умид ўйидан ор айлади бу ишқ.

Дилхаста эдим, зар ила нур ахтариб, охир
Зулматга ҳаётимни нисор айлади бу ишқ.

Мақсадга эришмас, деса Лайли ичар оғу,
Мажнунга биёбонни мазор айлади бу ишқ.

Найлайки фалак боқмади шафқат кўзи бирла,
Хуршида замин бирла қарор айлади, бу ишқ.

***
Муғанний ишқ элида куй чалар мамнун,
Кўнгил бўстонида гул-ғунчалар мамнун.

Табассум юзларимга нур этар туҳфа,
Калом, ўтли забоним шунчалар мамнун.

Қадам босдинг, чаман бўлди биёбоним,
Муҳаббат деб аталган кўчалар мамнун.

Умид уммонида сўзгай хаёл отим,
Нилуфаргулни қучган кўлчалар мамнун.

Алам уйида ўлтирмайди Хуршида,
Ниҳоят ғам оёғидан чалар мамнун.

Сайт бўлими: Адиб ва жамият

Қўшимча:

Ўзбекистон Миллий кутубхонасида “Звезда Востока” журналининг 85 йиллигига бағишланган тадбир бўлиб ўтди Ўзбекистон Миллий кутубхонасида “Звезда Востока” журналининг 85 йиллигига бағишланган тадбир бўлиб ўтди
Александр ФАЙНБЕРГ, Ўзбекистон халқ шоири Александр ФАЙНБЕРГ, Ўзбекистон халқ шоири
СИРОЖИДДИН САЙЙИД  (1958) СИРОЖИДДИН САЙЙИД (1958)
САМАРҚАНДДА КЎЧМА ЙИҒИЛИШ САМАРҚАНДДА КЎЧМА ЙИҒИЛИШ